Roszczenie o udzielenie urlopu może ulec przedawnieniu

Art. 161 kodeksu pracy zobowiązuje pracodawcę do udzielenia pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Zasadą jest zatem wykorzystywanie całego należnego urlopu do końca danego roku.

W przypadku niewykorzystania urlopu w takim terminie, zgodnie z art.168 kodeksu pracy, pracodawca powinien udzielić go pracownikowi najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego. Możliwość wykorzystania zaległego urlopu nie dotyczy części urlopu udzielanego na żądanie. Zaległy urlop musi być zatem w całości wykorzystany na wniosek w sposób określony w art. 163 kodeksu pracy.

W praktyce może dojść do sytuacji, w której pracownikowi nie uda się wykorzystać urlopu do końca pierwszego kwartału roku następującego po roku, za który należy się urlop. Nie oznacza to jednak utraty prawa do urlopu.

Jeśli urlop nie został wykorzystany w wyniku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, pracownikowi przysługuje odpowiedni ekwiwalent. Jeżeli natomiast stosunek pracy jest kontynuowany, to pracownik ma prawo do wykorzystania zaległego urlopu z lat poprzednich.

Zobacz: Urlop przymusowy i urlop bez zgody pracodawcy - porada

Zgodnie z art. 291 § 1 kodeksu pracy roszczenia wynikające ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym stały się wymagalne. Przepis ten ma zastosowanie również w przypadku roszczenia o urlop.

W związku z cytowanym wyżej brzmieniem art. 168 k.p., roszczenie o udzielenie urlopu wypoczynkowego za dany rok jest możliwe do zrealizowania w terminie do 31 marca roku następnego. Roszczenie zaczyna się zatem przedawniać od 1 kwietnia roku kalendarzowego przypadającego po roku, za który należy się urlop, a ulega przedawnieniu po upływie trzech lat od tego terminu.