Kodeks pracy wymienia następujące umowy, które może podpisać pracodawca z pracownikiem i są one następujące:

• Umowa o pracę na czas określony i nieokreślony.
• Umowa na okres próbny.
• Umowa na zastępstwo.
• Umowa na czas wykonywania określonej pracy.

Łatwo zauważyć, że nie ma wśród nich umowy zlecenie. Jest ona z kolei uregulowana w Kodeksie cywilnym w księdze dotyczącej zobowiązań, stanowi jedną z umów cywilnoprawnych i nie może być taktowana jak umowa o pracę.

Charakterystyczne dla umowy zlecenia jest to, że zleceniobiorca jest zobowiązany do wykonywania określonych czynności, bądź do osiągnięcia określonego celu na rzecz zleceniodawcy, przy czym nie obowiązują tu właściwe dla stosunku pracy cechy, takie jak wykonywanie określonego rodzaju pracy pod kierownictwem pracodawcy, oraz w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym. Oznacza to, że zleceniobiorca może co do zasady wykonywać pracę wyłącznie w domu lub w terenie, co oznacza dużo większą swobodę pracy.

Polecamy: Czym się różni umowa zlecenia od umowy o pracę?

Zawarcie umowy zlecenie ma jednak też negatywne strony, a jedną z nich jest fakt, że nie jest umową w rozumieniu kodeksu pracy, a zatem zleceniobiorca nie jest „normalnym” pracownikiem i nie obowiązują go prawa i obowiązki określone w kodeksie pracy, a zatem także i prawo do urlopu. Nie zmienia to jednak faktu, że umowa zlecenie może być ukształtowana bardzo dowolnie, zgodnie z zasadą swobody umów, a zatem zleceniobiorca i zleceniodawca mogą przewidzieć w umowie np. kilkudniowe płatne przerwy w wykonywaniu zlecenia.

Jeszcze raz należy podkreślić, że zlecenie nie jest umową o pracę i nie może być wykonywana tak jak umowa o pracę, czyli np. 8 godzin dziennie, w określonym miejscu i porze, pod kierownictwem pracownika. W takim wypadku zlecenie nabiera charakteru umowy o pracę i pracownik może wnieść do sądu pozew o ustalenie istnienia stosunku pracy w rozumieniu kodeksu pracy.

Podstawa prawna: Kodeks pracy, kodeks cywilny